Świętuje pan Dzień Dziadka?
— Mam powód, bo jestem dziadkiem, a do tego pełnoprawnym! Mam wnuczkę Weronikę, która na świat przyszła trzy lata temu. Mam też wnusia Piotrusia, który urodził się w 2011 roku. Imię ma albo po moim ojcu, albo po swoim... czyli moim synu.

Dzięki maluchom ma pan w sobie tyle energii?
— Za kilka lat dopiero się okaże, jakie gagatki wyrosną z tych maluchów. Może wnuki odziedziczyły coś po mnie, a co jeszcze się nie uwidacznia? Teraz są fantastyczne i właściwie więcej nie potrafię powiedzieć, bo je uwielbiam! Za kilka lat będzie można pogadać o ich charakterach i o tym, jak na mnie działają. Mam jednak cichą nadzieję, że maluchy odziedziczyły po mnie coś dobrego... Złe to żadna sztuka.

Chce pan, aby śpiewały?
— Nie, broń Boże! Właśnie tego chciałbym uniknąć! Muzyki w domu już jest bardzo dużo, więc nie przesadzajmy. Co za dużo, to nie zdrowo.

Genów się nie oszuka...
— Niby tak, ale może wnuki będą miały inne pomysły na życie. Na razie do śpiewania ich nie zachęcam. Zresztą przez swoje śpiewanie nie mam zbyt wiele czasu, aby się z nimi spotykać. Chciałbym częściej, ale na nic moje życzenia. Obowiązki gnają mnie w różne strony, podobnie mają rodzice maluchów, więc nie zawsze możemy się zgrać... 13 stycznia Weronika miała imieniny i dopiero na piątek, 20 stycznia, umówiliśmy się, że dziadek odwiedzi ją i wręczy prezent. Musieliśmy przesunąć datę świętowania.

Ale wszystkie porządne imprezy odbywają się w piątki!
— Na razie dzień, w jaki moja wnuczka świętuje, nie ma znaczenia. Mam jednak nadzieję, że w przyszłości się to zmieni i wzniosę toast za jej zdrowie, a może nawet wzniesiemy go wspólnie. Na razie bawimy się spokojnie.

Ada Romanowska
a.romanowska@naszolsztyniak.pl